Josephine wordt volgens de regel nog maar net katholiek: haar doop is met Pasen. Maar het geloof speelt al heel lang een rol in haar leven. Zoals Josephine het zelf samenvat: “Het geloof heeft altijd naast me gelopen, maar met mijn doop is het alsof het vanaf nu voor altijd met me meeloopt.”

Pastoor als voorbeeld
Josephine verhuisde als kind naar Limburg, naar een plek waar zij en haar gezin als buitenstaanders werden behandeld. “Wij waren ‘de ander’, de ‘rare mensen’. Maar meneer pastoor was de enige die ons niet zo zag. Hij vertelde mij veel over het geloof, en droeg uit dat iedereen een kind van God is: iedereen verdient respect en liefde. Daardoor voelde de liefde van het geloof voor mij heel echt: ik werd onvoorwaardelijk als een waardig mens beschouwt in een periode waar dat niet vanzelfsprekend was,” vertelt ze.

God heeft Zich zo met tussenpozen altijd in Josephines leven laten zien. Soms met wat kleinere gebaren, soms in hele grote. Maar deze man van God is de belangrijkste reden dat Josephine besloot zich te laten dopen. Helaas overleed hij enkele maanden voor haar doop. “Ik had dolgraag gezien dat hij mijn doop had meegemaakt. Hij stierf op Driekoningen. Daaraan hecht ik een symbolische waarde. Het is een belangrijke dag in het kerkelijk jaar, waarop geschenken centraal staan. Hij heeft mij zoveel geschenken gegeven, dat het kloppend lijkt dat hij op die dag is gestorven. En zo gebeuren er steeds opnieuw dingen in mijn leven waarbij ik niet anders kan dan denken dat ik door God wordt gedragen,” zegt Josephine.

Bloedverwantschap met het geloof
Josephine heeft zich uitgebreid voorbereid op haar doop. Ze volgt een bijbelcursus, gaat regelmatig naar de mis en wil graag meer weten over allerlei heiligen en verhalen uit de Bijbel. Ze ziet in die voorbereiding veel zaken gebeuren die voor haar bewijzen dat het geloof een mooie verrijking is in het leven. Zo leerde ze over Jozef, en daarmee ook wat het woord ‘familieband’ in kan houden. “Je hoeft geen bloedverwant te zijn van iemand om een bepaalde familierol te vervullen. Jozef was geen bloedverwant van Jezus, maar werkte hard om een goed vaderfiguur voor Hem te zijn,” licht Josephine toe. “Dat raakte mij diep, omdat ik iets soortgelijks ook ervaar binnen het geloof en de geloofsgemeenschap. Je hoeft geen bloedverwant te zijn om iets voor anderen te kunnen betekenen. Daarvoor hoef je alleen maar om mensen te geven.”

Stabiliteit in universele liefde
Josephine vindt ook naastenliefde in de gemeenschap van de Sint-Cathrien. “Iedereen heeft respect voor elkaar, luistert naar elkaar en is er voor elkaar in moeilijke tijden. Dat geeft een zekere stabiliteit in een universele liefde die ik niet eerder heb ervaren. Daarom vind ik het vreselijk dat ik me soms moet verantwoorden en zelfs verdedigen omdat ik gelovig ben en naar de kerk ga. Ik heb het zo vaak gehoord: ‘maar keur jij het misbruik in de kerk dan goed?’, ‘Jij bent een slimme meid, wat laat je je jezelf daar wijsmaken?’ en ‘Wat valt er voor jou nou uit het geloof te halen?’ Zo wordt de kerk geschetst als iets heel overbodigs en naars. Natúúrlijk keur ik het misbruik niet goed, alsjeblieft zeg! En wat ik uit het geloof haal is simpel: naastenliefde, het vermogen om persoonlijk kunnen te groeien en de aanwezigheid van een gemeenschap die om mij geeft. Maar dat begrijpen mensen niet, omdat ze vaak een heel zwartwit beeld van de kerk hebben. Dat is op zichzelf niet kwalijk, totdat ze erover gaan oordelen zonder dat ze het totaalplaatje begrijpen van wat geloof en de bijbehorende gemeenschapszin óók kunnen geven. Want ik weet zeker dat ze zulke dingen niet zouden zeggen als ze wisten dat een geloofsgemeenschap zoals die van ons het gevoel van eenzaamheid kan wegnemen waar zoveel mensen tegenwoordig mee te maken hebben."

‘Ik’ en ‘wij allemaal’
Josephine kijkt vanwege haar verdieping in haar geloof op een troostende manier naar een groter geheel als het gaat om verdriet en lijden. “Het is verleidelijk om te denken ‘waarom ik?’ als je heftige dingen hebt meegemaakt of als je iets naars overkomt. Maar ik besef steeds meer dat iederéén in zekere mate trauma’s meedraagt of ergens mee worstelt. Ieder huisje heeft zijn kruisje, zoals het gezegde luidt. En dat weet iedereen op een oppervlakkige manier wel, maar ik zie het steeds meer als een uitnodiging om dat in mijn voordeel te gebruiken. Dan is het niet langer: ‘waarom ik?’ maar ‘dat zijn of hebben we allemaal,’ Ik ben onderdeel van een groter geheel. In het leven, maar ook binnen een groep mensen. Als je de connectie die dat geeft omarmt, zijn er eindeloos veel manieren om te geloven, te vertrouwen en liefde te kunnen geven.”

Wat beweegt hen?

In de komende Paasviering in de Landelinuskerk zullen drie jongeren gedoopt gaan worden: Dynant Visser (16), Maarten Blaauw (22) en Dennis Gouda (16). Ze hebben samen met pastor Piet de Jong een voorbereidingstraject gevolgd waarbij ze zich via de Bijbel in het geloof verdiepen. Dit traject hebben ze als positief ervaren en de doop wordt de afsluiting en bevestiging hiervan.
Wij zijn benieuwd waar de keuze voor dopen van deze positieve jongeren uit voort is gekomen.

Dennis en Dynant zijn vrienden van Iben, een jongen die vorig jaar tijdens de Paasviering gedoopt werd. Ze hebben bij hem gezien hoe hij positief veranderd is.Ze zagen hem veel minder op zijn telefoon zitten en zijn sterke focus op veel geld willen verdienen verdween. “Geld an sich is prima, maar het doel waarvoor je geld verdient en waaraan je het besteedt, maakt het verschil. De geest van God helpt jou.”

Maarten’s overleden oma was voor hem de vonk die het vlammetje deed ontbranden. Zij heeft hem de richtlijnen meegegeven om goed te leven: mensen helpen vanuit je hart en dingen doen voor elkaar. Je kunt zoveel  goeds doen. Via gesprekken met een buurvrouw kwam hij in aanraking met de kerk en pastor Piet. Met een grote glimlach zegt hij: "Je doet iets vanuit iets goeds, iets hogers. Je gaat vonkjes bij andere mensen aansteken. Nu zie ik schoonheid ook terug in de rest van de wereld en voel ik dat ik lééf!”

Dynant is de Bijbel gaan lezen en daarna met zijn vriend meegegaan naar de kerk. Hij wil deel van uitmaken van die kerk en leven volgens deze richtlijnen. “Door de doop ‘ga je het vastzetten’, hoe je anderen wil helpen en er voor hen wilt zijn. Je gaat je levensstijl verbeteren.”
Maarten: "Je zet het vast en gaat een verbintenis aan. Met de doop leg je er als het ware een strik in.”

Dennis heeft al veel meegemaakt in zijn leven. Toen het slecht ging verdoofde hij zijn gevoel. In de Bijbelstudiegroep van de Landelinus en in de Bijbel kwam hij verhalen en mensen tegen die hetzelfde probleem hadden als hij. Die zoeken naar dezelfde oplossingen. Het opende zijn ogen en gaf vertrouwen dat het wél goed kan komen. Dynant merkt op dat als meerdere mensen er hetzelfde over denken het ook een gevoel van verbroedering  en gemeenschap geeft.

Wat zouden zij aan anderen willen doorgeven?
Dynant: “Iedereen moet zijn eigen pad inslaan. Je hoeft niet meteen je kinderen te laten dopen, maar laat ze hun eigen pad lopen. Wees niet zelfgericht, maar sta open voor anderen en zorg voor anderen. Blijf voelen of het bij je past.”
Maarten sluit zich aan bij Dynant. “We mogen de deuren openzetten om de ziel te laten tochten. Verschillende emoties moeten we voelen en openstaan voor verandering. Laat het Christendom de stratenmaker zijn, zelfs als de straat kapot is.”

Dennis: “Richt je op de mensen van wie je houdt. Geef jezelf de kans om genezen te worden door positiviteit te brengen. Ik zou zeggen tegen andere jongeren: ‘Ga zelf eens kijken of het je helpt. Als je voelt dat het helpt, duik er dan verder in. Dat kan met de pastor of samen met je vrienden.'”

Dynant: Ik zie het effect van het geloof terug in andere mensen: Je wilt mensen helpen. Je wilt voor anderen iets doen en anderen ook ‘aansteken’. Je geeft Gods liefde door.

Tekst: Cynthia Streep

Terugblik van jongeren op vijfde Conferentie Missionaire Parochie

Afgelopen 12 en 13 maart 2026 namen dertien Mariaparochianen uit drie kerken deel aan de vijfde jubileumeditie van de conferentie “Missionaire Parochie” in Veenendaal. Een missionaire parochie is een gastvrije gemeenschap die uit toegewijde leerlingen bestaat. Zij zetten zich in om anderen tot leerling te maken, ieder met zijn of haar eigen talenten.  Dat doen ze door te vertrouwen op de Heilige Geest en de ondersteuning van en vertrouwen op gebed, Dit levert veel op. Veelbelovende maar ook bediscussieerde ideeën, methodes en keuzes om het parochieleven te verrijken en vernieuwen. Wat kunnen ze betekenen voor de Mariaparochie, en wat inspireert onze parochianen om deel te nemen?

Missionaire parochie: wat is dat ook alweer?
'Missionaire parochie' spreekt redelijk voor zichzelf: wat er gebeurt als parochies de missie van evangelisatie prioriteren. De Canadese grondlegger  zag de relevantie van hun parochie voor hun naasten in hun geseculariseerde samenlevingen afnemen. Hij ging daarom terug naar de opdracht van Christus: maak allen tot mijn leerlingen. Zijn wij bereid om Zijn vreugde te delen met wie alleen van hem hebben gehoord, en Hem nog niet ontmoet? Dat vraagt goede leiderschapsmethodes, nadruk op gastvrijheid en uitnodiging, en andere prioriteiten in begroting, cultuur, en pastorale bediening. De beloftes: bekering bij nieuwe en bestaande parochianen, vreugde en energie, en een betere werkbalans voor priesters en pastorale teams.

Al enkele jaren vinden deze conferenties plaats voor en met katholieken uit Nederland en uit ons omringende landen (met uitnodiging van onze protestantse broeders en zusters), en die deze waarden en nieuwe methodes aandurven. Dit jaar met het thema: “Vaar nu naar het Diepe”, met Lucas 5 en de wonderbaarlijke visvangst als rode draad.

Missionaire parochianen: wat doen zij hier?
Onze parochianen vinden we bij de logistiek, muziek, achter de informatietafels en onder de deelnemers: ‘‘s-Hertogenbosch en Rosmalen zijn goed vertegenwoordigd.

Enkele jongeren delen hun gedachten:

Peter: “Het valt me op dat de praktijk om realistische en respectvolle afwegingen vraagt. Dit zijn geen makkelijke verkooppraatjes of veroordelingen van eerdere aanpak. Ik kan als katholiek in ’s-Hertogenbosch thuiskomen in een levendige gemeenschap, maar gezelligheid met oude bekenden bij de koffie kan ook onbekenden per ongeluk buitensluiten. Een Alphacursus voor nieuwkomers is voor mij minder verrijkend dan een diepere catechese, maar helpt anderen wel met hun geloofsreis.’’

Edith: “Zoveel kerken in Nederland hebben afgelopen jaren mensen aan de deur gehad met vragen en verlangens. Dat is heel mooi, maar wie lopen we nog mis? De hoofdspreker zei heel treffend: We zijn geroepen vissers van mensen te zijn. Er springt nu af en toe een vis in de boot om het geloof te vinden. Zijn we daar als vissers tevreden mee? ”

Willemijn: “We konden als jongeren elkaar ontmoeten bij de Young People’s Meet up. Eerst aten we en deelden we verhalen met elkaar. Het was interessant om jonge mensen uit heel Nederland te ontmoeten. Bovendien gaf Alpha een interactieve teaching. Ons werd gevraagd om met elkaar te bidden en om te kijken hoe wij de mensen die nog niet geloven in onze omgeving met God konden laten kennismaken.

Er volgde na de Young‘s People Meet up aanbidding. Het was stil, behalve wat muziek op de achtergrond met mooie teksten die je dichter bij de Heer brengen. Ondanks dat er een heleboel priesters waren, stond er een hele rij bij het biechten. Dat ontroerde mij: blijkbaar wilden veel mensen hun hart weer delen met God.”

Geloven kan op meerdere manieren en heeft ook verschillende gezichten. Dat is de manier waarop Anki naar geloof kijkt. Ze ziet in geloven vooral de waarde liefde en van een sterke en hechte gemeenschap. Als dat eenmaal goed zit, komen daar de mooiste dingen uit. In verschillende voorbeelden legt Anki uit waarom zij in haar geloof vooral in liefde, vertrouwen en mensen weerspiegelt ziet.

De hogere macht klopt altijd

Hoewel Anki zich ziet als katholiek, benadrukt zij dat het voor haar niet uitmaakt hoe iemand een hogere macht precies noemt. “Voor de een is dat de Heilige Drie-eenheid, de ander noemt die Allah, het Hogere, noem maar op. Dat verschil in benaming vind ik onbelangrijk. Als we het eens zijn over de aanwezigheid van een hogere macht, zijn we het er ook vaak over eens dat die hogere macht gaat over vertrouwen, samenzijn, troost en liefde. Vooral Liefde: met een hoofdletter. Als dat aanwezig is en je dat aan een hogere macht toeschrijft, brengt dat mensen al stukken dichter bij elkaar. En dan klopt het altijd.”

De liefde van God volgens Anki

Als God voor iedereen die gelooft in een hogere macht vooral en helemaal over liefde gaat, moet die liefde wel ontzettend krachtig zijn.
“Precies,” zegt Ankie. “Die liefde is echt alles. Het is grootste geschenk dat Hij kan geven, maar het vormt ook de basis voor de andere belangrijke dingen in het leven en het geloof. Een mooi en eenvoudig voorbeeld daarvan vind ik de vredeswens tijdens de mis. Als je elkaar de vrede wenst, dan gebeuren er een aantal heel krachtige dingen. Je krijgt de vrede toegewenst: het is een bevestiging dat iemand wil dat het goed met je gaat. Je wordt letterlijk en figuurlijk gezien. En dat zorgt er weer voor dat je je niet alleen voelt. Vandaaruit kan je erop vertrouwen dat je door anderen wordt gedragen. Als je het maar toelaat, kan God je op ogenschijnlijk heel simpele manieren helpen en kan jij op dezelfde simpele manieren God en Zijn Liefde en troost toelaten in je leven. Geloven is liefde: met elkaar, voor elkaar en om elkaar geven.

Samenzijn als grootste kracht van mensen

Mensen op verschillende manieren verbinden en samenzijn, al dan niet in geloof, is voor Ankie een teken van kracht. “Ik heb jaren geleden de eerste carnavalsmis in Nederland georganiseerd waarbij mensen verkleed mochten komen. Dat kreeg landelijke aandacht en de mensen stonden tot ver buiten de kerk om het mee te maken. Er was een saamhorigheid die het geloof in de religieuze zin oversteeg, maar waarin de Liefde van God duidelijk zichtbaar was. Eenzelfde kracht en vertrouwen kan kerkgemeenschappen ook overeind houden in tijden van kerksluitingen. Als dat geloof en kracht de basis vormen, maakt de plaats en manier waarop je gelooft niets meer uit. Ik vind de Anna-West gemeenschap daar een prachtig voorbeeld van. Die komt nog altijd samen en kan nog altijd op elkaar rekenen. We hebben die kerksluiting als verandering gedragen en geaccepteerd. Geloof kan op die manier ook betekenen: de wetenschap hebben dat je de kracht hebt om moeilijke dingen aan te kunnen en je daardoor niet te laten ontmoedigen.

Op 30 november 2025, tijdens de feestelijke viering van het Wonder van Empel in de Landelinuskerk, ontving Gabriella Vissers in de Landelinuskerk het Cruz Felicitas, namens de militaire aartsbisschop Juan Antonio Aznárez Cobo van het bisdom Castrense de Espaňa. Dit kruis staat symbool voor trouw en dat is waarvoor Gabriella dit kruis ook mag ontvangen.

Ze kreeg de onderscheiding vanwege haar inmiddels vijftien jaar lange inzet als contacpersoon tussen de Empelnaren en de Spanjaarden die ieder jaar naar Empel komen op bedevaart om het wonder van Empel te herdenken.

Daar komt ook nog het nodige vertaalwerk bij kijken. Al met al is Gabriella daarmee een onmisbare kracht om de herdenking van het Wonder van Empel ieder jaar weer mogelijk te maken.

Ook het koor 'El coro de Empel' kreeg het Cruz Fidélitas. Koorleider Patricio nam de onderscheiding in ontvangst.

De kerststallenroute is inmiddels een begrip aan het worden in Den Bosch. Bewoners van jong tot oud, ondernemers en instanties krijgen er gezichten als stralende kerstlichtjes van. Dat is allemaal te danken aan Marjon Zijlstra en Anet Dumoulin. Hun inzet en enthousiasme heeft ervoor gezorgd dat het kerstgevoel in enkele jaren een prachtige extra betekenis heeft gekregen in onze stad.

Want daar begon het mee, de overtuiging om het kerstgevoel meer vorm te geven. “Nog los van het religieuze deel van kerstmis,” vertelt Marjon. “Kerstmis staat ook bekend als een feest van vrede en dat is wat wij vooral met de route willen uitstralen. Dat gevoel van samenzijn en een fijne tijd hebben, ongeacht geloof.”

Niet dat gevoel alleen zorgde voor de start van dit project. “We wilden onze kinderen in de kerstvakantie ook van de bank af krijgen. Ons eigenlijke plan was heel simpel; een Google-Mapskaartje met daarop de adressen voor de kerststalletjes en een speurtocht. Maar toen bleek er al een Kerststallenroute in Den Bosch te bestaan, inclusief website en stichting. Zo kwamen we in contact met Jacques van der Miessen en vonden we dat we de website ook wel over moesten nemen.” Hij droeg de kerstallenroute in de vorm die er al was over aan de gemotiveerde dames. En hij is tot vandaag de dag nog betrokken op de achtergrond.

Waar er mensen in beweging moesten komen en er kerstsfeer moest komen, is de kerststallenroute nu vooral tot een project van verbinding uitgegroeid. Ondernemers en instanties werken samen met de Kerststallenroute mee en dragen graag bij waar het kan. Zo worden mensen en stad met elkaar verbonden. Maar belangrijker: ook mensen die vaker wat op de achtergrond staan, worden actief bij de route betrokken. Mensen met een beperking, doven en nu ook mensen die niet kunnen lezen: er worden ieder jaar extra middelen ingezet om zo voor echt iedereen de Kerstallenroute toegankelijk en aantrekkelijk te maken.

“Afgelopen jaar was de absolute kers op de taart een vermelding in de Margriet, we ontdekte bij toeval dat er een groot deel van het artikel over activiteiten met kerst over onze kerststallenrouten en de kerststal van de St Jan was geschreven.” Herinnert een stralende Anet zich.

Dit jaar is het thema van de kerststallenroute ‘lezen en schrijven.’  Er was ook een schrijfwedstrijd, waarvan de beste verhalen in een gedrukte verhalenbundel verschenen. Zo komt 2025 dus vast als een mooi jaar in de boeken te staan voor de Kerststallenroute.

Kijk voor meer informatie en alle routes op https://kerststallendenbosch.nl/

Verhalenbundel: ‘Een Bossche Kerst’ - 50 verhalen vol warmte, verwondering en Bossche kerstmagie

Bijna honderd mensen schreven deze zomer over kerst in Den Bosch — vol licht, hoop en verbeelding. De mooiste vijftig verhalen zijn gebundeld in Een Bossche Kerst: een boek om bij weg te dromen tijdens donkere winterdagen. Van koekjes die tot leven komen tot engelen boven de Sint-Jan — elk verhaal brengt de stad op een nieuwe manier tot leven. Ontdek hoe Bossche schrijvers jong en oud de kerstgedachte hebben verwoord.

Op zondag 30 november werden in de Anna Hinthamkerk bisdompenningen uitgereikt. Hans Helgers, vice-voorzitter van het parochiebestuur sprak de gelukkigen toe en reikte de diocesane Johannes Evangelist Penningen uit. Hier leest u een samenvatting van de toespraak:

Deze mooi kerk, de Anna Hintham, sluit op 7 december 2025. Dan is de laatste eucharistieviering en dat wordt een mooi slotakkoord. In de afgelopen jaren hebben een aantal parochianen zich bijzonder ingezet om de vieringen en activiteiten in deze kerk mogelijk te maken. Hen willen wij vandaag in het zonnetje zetten en speciaal bedanken. Het gaat over Marinus Van den Luijtgaarden, bij ons beter bekend als  broeder Marinus, Will van Schaik en Jo en Leny Breuer.

Marinus Van den Luijtgaarden
In 2000, vandaag 25 jaar geleden, wordt Broeder Marinus koster in de Annakerk Hintham en volgt Els Dammers op als koster onder leiding van Harald Spiertz. Hij is nu al meer dan 40 jaar koster en misdienaar. En voor de Anna is dat nu zelfs al 25 jaar. Ook leidde hij misdienaars en kosters mee op. Al dit werk heeft de Bisschop van ’s-Hertogenbosch, Mgr. De Korte, doen besluiten hem de Bisdompenning toe te kennen.

Leny en Jo Breuer
Twaalf jaar geleden zijn ze hier komen wonen vanuit Kesteren waar ze ook al veel vrijwilligerswerk deden. In onze Annakerk voelden ze zich meteen thuis en melden zich direct aan als vrijwilligers. Jo begon met de interne en externe digitale communicatie en breide zijn werkzaamheden steeds verder uit. Leny zette zich, vaak op de achtergrond, in voor allerlei diensten en in het bijzonder voor het koor. In de coronatijd waren ze dagelijks bezig met ziekenregistratie en contacten organiseren. Ook nu in de laatste fase is hun betrokkenheid bij het organiseren van de slotviering en het goed laten landen van de inventaris groot.

Zonder de positieve  inzet van Wil van Schaik had deze gemeenschap al veel eerder zijn levendigheid verloren. Wil is al 30 jaar betrokken als lector, acoliet en later ook huismeester voor de Anna Hintham. Hij had altijd oog voor organisatorische noden en zijn nooit aflatende inzet liet alles altijd goed verlopen. Het gebouw is in deze goede conditie door zijn aandacht voor onderhoud en inzet dat goed te regelen.

De gemeenschap van de Anna Hintham is klein, maar betekent nog altijd veel voor de mensen die daar kerken. Jo en Leny Breuer zijn contactpersonen van deze kerk van Parochie Maria en zien nog altijd hoe een kerk een belangrijke rol kan spelen in het leven van mensen, ook als er veel veranderingen zijn en komen.

De Anna Hintham is op dit moment een mooie weerspiegeling van wat de Katholieke Kerk in Nederland doormaakt. De kerk vergrijst, waardoor de gemeenschap verkleint door het steeds vaker overlijden van de trouwe parochianen.
Toch komen er ook mensen uit het buitenland, of vinden mensen hun grote liefde die uit een regio of gezin komt waar het geloof een grote rol speelt. En dan blijft er toch aanwas komen.
“Zo hadden wij in 2023 acht meer kinderen gedoopt dan dat er parochianen overleden. Het ging om 16 doopsels en 8 uitvaarten. Er zit in zekere zin ondanks alles dus toch nog groei in de Anna Hintham,” lacht Jo.

In het geval van de Anna Hintham is de groei helaas echter niet genoeg om te voorkomen dat de kerk binnenkort toch zal sluiten. Dat stemt de parochianen en meneer en mevrouw Breuer droevig. “Maar wij, en ook de parochianen weten dat het niet anders kan. Het is nu eenmaal te kostbaar om voor ongeveer twintig tot vijfentwintig mensen een hele kerk open te houden,” zegt Leny. Maar gelukkig kent onze kerk ook nog vele parochianen die via de gezinsbijdrage steunen.
“Iedereen zoekt nu naar een nieuwe plek om te gaan vieren. Soms gaat dat goed, maar meestal blijft dat lastig. De meeste mensen in de gemeenschap zijn slecht ter been en niet iedereen voelt zich in een ander gebouw thuis. We zetten nu wel in op een continuering van de seniorenviering die we ook vanaf januari 2026 eens per maand willen houden.”

Want dat het geloof en gemeenschap door een aankomende sluiting niet minder belangrijk worden, mag duidelijk zijn: er is nog altijd een hardwerkende vrijwilligersgroep actief die iedere vrijdag samenkomt en de parochianen die nog wel naar de kerk komen, doen dat heel trouw. Als iemand op zondag niet in de kerk zit, weet Leny al bijna zeker dat diegene ziek is: “want anders krijgen we de afmelding van tevoren wel. Want de gemeenschap is hecht: iedereen weet wat er in elkaars leven omgaat.”  Is iemand er onverhoopt twee weken niet, dan belt Leny ook altijd even op om te kijken of alles wel in orde is. Zo zorgt iedereen goed voor elkaar.

Als de sluiting van de Anna Hintham straks een feit is, vertrouwen Jo en Leni erop dat alles goed is afgehandeld, ook al moet er nu nog van alles gebeuren. Zij zullen zich zelf in ieder geval niet snel gaan vervelen. Leny is nog actief voor allerlei vrijwilligersinstanties en het echtpaar kijkt uit naar het feest dat ze binnenkort gaan vieren. Ze combineren hun verjaardagsfeesten en vieren dan dat ze dit jaar allebei 80 jaar worden.  Wij hoeven dus niet te vrezen  dat ze snel achter de spreekwoordelijke geraniums verdwijnen.

Jo en Leny, dank voor jullie inzet voor de Anna Hinthamkerk!

We halen allemaal iets uit het geloof, maar allemaal op een eigen manier. De parochianen van Parochie Maria vertellen wat geloof voor hen betekent. Paula vertelt over hoe het geloof in ieder aspect van haar leven bij haar is.  

Het geloof als iets wonderbaarlijks  

Paula ervaarde voor het eerst ten volle hoe krachtig en bijzonder God, gebed en het geloof zijn toen ze op latere leeftijd nog een derde kind kreeg. “Dat was als het spreekwoordelijke geschenk uit de hemel, alleen was dat een moment dat het niet meer spreekwoordelijk voelde,” herinnert Paula zich. “Als zoiets wonderlijks kon gebeuren, dan moest dat wel de hand van God zijn. Sindsdien heb ik Zijn aanwezigheid altijd en heel sterk gevoeld en wijd ik mijn leven aan Hem.  

De weg naar het geloof  

Paula vindt de sacramenten een heel krachtig middel om God en het geloof beter te leren kennen. “Het zijn niet alleen uitgangspunten van het geloof, of belangrijke momenten. Als je deelneemt aan de sacramenten, wordt je uitgenodigd om actief met het geloof bezig te zijn en erover na te denken. Wat is jouw rol in het geloof? Volgens jouzelf, maar ook volgens de leer van het geloof? Het zorgt voor de nodige verdieping.” Paula merkt op dat veel gelovigen niet beseffen welke kracht er verscholen ligt in de sacramenten. Ze zou het fijn vinden als er binnen de kerk meer nadruk komt te liggen op de uitleg van de rol van de sacramenten in het geloof. 

Het geloof als leidraad 

Paula heeft in de loop van de vele jaren zich verdiept in het geloof en zich ook veelvoudig ingezet om het geloof te verspreiden. Zo heeft ze de alphacursus gevolgd en geleid, en vertelt ze openlijk over God en haar geloof in haar leven. “Wat dat me geeft, is iets wat ik iedereen gun, dus vertel ik er ook graag over. Soms uit zich dat in uitgesproken missionair zijn, soms is dat vertellen hoe ik een bijzonder gebeuren vertaal naar de hand van God.”
Dat begrijpt niet iedereen: personen die niet of minder gelovig waren, vertaalden dat naar een poging tot bekeren. “Ik heb dat nooit echt begrepen, want over verschillende politieke standpunten werd vrijuit gepraat,” zegt Paula. “Maar ik voel me geroepen door God om te blijven getuigen, dus ik kan en wil niet anders. Het woord van God en de verkondiging van Zijn liefde is het allerbelangrijkste voor mij.”  

Omdat ze zich zo lang en op verschillende manieren heeft ingezet als vrijwilliger bij de Heilige Landelinuskerk en zeker ook de inzet voor de bedevaart rondom Het Wonder van Empel heeft Paula daar onlangs een pauselijke onderscheiding voor gekregen. “Ik voel me daar gevleid bij, maar voor de erkenning doe ik het absoluut niet. Ik doe het voor de mensen die ik help en voor God en voor Maria.” 

Het geloof als troost  

Paula vindt kracht in de aanwezigheid van God, Jezus en de Heilige geest, die zij in haar dagelijkse leven heel dicht bij haar voelt. Door die liefde voelt ze zich sterk gedragen. Niet alleen voelt ze zich geleid, ze voelt zich ook bevestigd, in de wetenschap dat die liefde onvoorwaardelijk is.  Als voorbeeld geeft ze de biecht. “We zondigen allemaal, en hoewel God ons allemaal vergeeft, is de biecht een manier om los te laten met het besef dat je bent vergeven. Als je aan Hem opbiecht, vergeving vraagt en weer vergeven wordt, dan voel je dat Hij je nooit in de steek zal laten en dat je altijd een plaats hebt in Zijn hart. Het geeft afsluiting, loslaten en rust. Om dat te kunnen ervaren van God, dé grootste macht, is een waar Godsgeschenk.”