Featured Image

Jolanda de Wit

Wie bent u?
Ik ben Jolanda de Wit, 56 jaar, een echte Empelse. Ook mijn ouders komen hier vandaan. Ik ben getrouwd, heb een zoon en een dochter en naast mijn werk, help ik mee met de doopvoorbereiding.

Naar welke kerk gaat u?
Naar de Landelinuskerk.

Wanneer gaat u naar de kerk?
Mijn ouders zijn heel gelovig. Zij gingen vroeger, en mijn vader nu nog, elke zondag naar de kerk. Tot ons zestiende moesten wij ook mee, of we nu op stap waren geweest of niet. Maar het was geen straf hoor. Toen ik een jaar of achttien was organiseerden we met een groepje ook de jongerenvieringen. Daarna ben ik er even tussenuit geweest tot de kinderen de kleuterleeftijd hadden, om vervolgens de kindernevendiensten te doen. Dan werden kinderen tijdens de viering op zondag meegenomen om te knutselen en op een kinderlijke manier met het thema van die zondag om te gaan. Rond de tijd dat mijn kinderen hun Eerste Communie mochten doen, vroegen ze bij mij de doopvoorbereiding en dat heb ik acht jaar lang gedaan. Ik moet zeggen dat ik niet meer wekelijks naar de kerk ga. Soms heb ik het nodig en soms ook niet.

Heeft u een bijzondere band met iemand of is er een bijzondere gebeurtenis geweest?
Pastor Piet de Jong is echt een inspirerende, lieve en aardige man. Toen hij hier kwam, werd net mijn moeder ziek. Hij is haar echt tot steun geweest. Na het overlijden van mijn moeder, bleef hij ook op woensdagochtend een kop koffie drinken met mijn vader. Mijn zussen en ik waren er dan ook altijd. Zodoende rolden we eigenlijk weer het vrijwilligerswerk van de kerk in. Mijn oudste zus is lector en ik heb ook weer de doopvoorbereidingen opgepakt. Piet mag van ons wel echt een grote pluim hebben. Hij heeft de hele parochie doen opleven.

Wanneer heeft het geloof u geholpen?
Vooral toen mijn moeder ziek was. En ook als het even niet lekker gaat, heb ik echt steun aan het opsteken van een kaarsje in de kerk. Ik heb veel met Maria. Het aansteken van een kaarsje geeft me toch een stukje rust. Alsof ik het niet alleen hoef te doen.

Hoe gaat uw omgeving om met het geloof?
Eerlijk gezegd weet niet iedereen dat ik zo betrokken ben bij de kerk. Mensen die zelf niet geloven, begrijpen dat niet altijd. Zij kijken alleen naar de schandalen. Die hebben het imago van de kerk natuurlijk heel erg beschadigd. Zelf heb ik soms ook wel vragen over bijvoorbeeld het nut van het celibaat en de manier waarop er tegen homoseksuelen wordt aangekeken. Mijn kinderen gaan bijvoorbeeld niet naar de kerk, maar ze hebben wel rituelen overgenomen. Ze steken in de kerk vaak wel een kaarsje op, of branden er één thuis.

Wat is voor u het mooiste van de Rooms Katholieke kerk?
Eigenlijk is het mooiste wat ik zie bij mijn vader en schoonvader: dat onvoorwaardelijke geloof. Dat is er bijna niet meer. Wat ik zelf het fijnste vind, is de verbondenheid met mensen in onze kerk. Ik vind het fijn als mensen zich hier thuis voelen. Pastor Piet werkt daar ook heel hard aan. Dat spreek me aan en daar staat het geloof voor mij ook voor: er voor elkaar zijn.

Leest u de bijbel?
Nee. Ik hoor het evangelie als ik in de kerk ben, maar zelf lees ik de Bijbel niet.

Als ik geen geloof had dan….
Het geloof  hoort zo bij mijn leven, dat ik me een leven zonder geloof niet kan voorstellen. Net voordat Piet vroeg of ik weer bij de doopvoorbereiding wilde helpen, werd ik ook benaderd door De Zonnebloem. Ik twijfelde echt, maar toch koos ik voor de kerk want ik voel me betrokken bij de parochie. Het voelt goed om mijn steentje bij te dragen en het is een warme, prettige omgeving waar iedereen kan zijn wie hij of zij is, dat spreekt me aan. En dat is misschien bij het instituut kerk niet voor iedereen zo, maar wel hier in onze Landelinuskerk. Het geloof heeft me mijn hele leven steun gegeven en daar ben ik dankbaar voor.

Featured Image

Bea Verdonk

Het geloof van Bea Verdonk

In deze nieuwe reeks willen we steeds een parochiaan van één van onze kerken aan het woord laten. Na Dinie van de Meulenreek, praten we nu over Bea Verdonk, parochiaan van de Willibrordkerk in Den Bosch.

Wel 25 jaar lang gingen Bea en haar man Joop naar de Sacramentskerk. Daar vervulde ze een actieve rol. Ze hielp mee met de vormselwerkgroep en was jarenlang gastvrouw. Maar daar bleef het niet bij: lector, koster, acoliet en veel samenwerken met de Witte Paters en de witte Zusters (de Missionarissen van Afrika). Totdat de kerk ging sluiten. Bea en Joop volgden, samen met vele anderen, voorganger Ad van Wezel naar de Willibrordkerk.

Wie bent u?

Ik ben Bea Verdonk, getrouwd met Joop. We hebben twee kinderen, een zoon en een dochter, en ook twee kleinkinderen. Een klein clubje, maar het is meer dan genoeg.

Naar welke kerk gaat u?

Nu gaan we naar de Willibrordkerk. De H. Annakerk is vlakbij, aangezien we in Hintham wonen. Toch zijn we als gemeenschap Ad van Wezel achterna gegaan.

Wanneer gaat u naar de kerk?

Als ik kan, ga ik iedere zondag. Woensdag lukt niet altijd. In de Sacramentskerk maakten we op dinsdagmiddag wenskaarten. Die activiteit hebben we gelukkig mee kunnen nemen naar de Willibrord. Al ligt het nu door corona al een hele tijd stil. Die dinsdagmiddagen mis ik wel heel erg.

Heeft u bijzondere band met iemand of is er een bijzondere gebeurtenis geweest?

De overstap naar de Willibrordkerk was heel bijzonder. Het was zo fijn. Wij voelden ons allemaal opgenomen in een warm bad. Dat was zo’n fijn gevoel. Ook hebben we de periode in de Sacramentskerk goed af kunnen sluiten. Ik herinner me nog dat er een rommelmarkt was en ik als nieuwe parochiaan binnenkwam. Toch werd ik er meteen bij betrokken. Dat was heel fijn. Zowel de mensen van de Willibrord als van de Sacramentskerk bellen elkaar of sturen een kaartje. We doen het op alle fronten echt samen. Zo wordt de tuin van de Willibrord  nu gedaan door mensen van de Sacramentskerk. Je doet het gewoon samen. En met elkaar heb je ook een band. Daarom is het zo fijn dat we zo warm ontvangen zijn.

Wanneer heeft het geloof u geholpen?
Het heeft me eigenlijk mijn hele leven wel geholpen. Als er iemand ziek was, bij overlijden, maar ook vooral uit dankbaarheid… Ik vind dat je in je geloof niet alleen om hulp moet vragen, maar ook dankbaar mag zijn als het goed gaat. Juist dan mag je blij zijn in je geloof.

Hoe gaat uw omgeving om met het geloof?

We hebben onze kinderen gelovig opgevoed, daarna maakten ze hun eigen keuze. We hebben niet veel vrienden die zo in het geloof staan, maar dat is geen enkel probleem.

Wat is voor u het mooiste van de Rooms Katholieke kerk?

Dat je nooit alleen staat, omdat je bij een gemeenschap hoort en het samen doet. En wat ik ook hele mooi vond, was naar de mis gaan in het buitenland. Daar sta je dan met wildvreemden, maar je viert het toch samen. Je gelooft en zo ontdek je dat waar je ook vandaan komt, je het geloof overal ter wereld kunt vieren én kunt delen. Dat is voor mij heel belangrijk.

Leest u de bijbel?

Af en toe. Soms wil ik even opzoeken hoe iets ook alweer precies zat. De aanleiding kan dan heel klein zijn, zoals een puzzelwoord.

Als ik geen geloof zou hebben, dan….

Ik zie mezelf als een heel praktisch mens, maar ik zou nooit zonder een vorm van geloof willen zijn.

 

Featured Image

Dinie van de Meulenreek

Het geloof van Dinie van de Meulenreek.

In deze nieuwe reeks willen we steeds een parochiaan van één van onze kerken aan het woord laten. We beginnen met Dinie van de Meulenreek, parochiaan van de Sint Lambertuskerk in Rosmalen. Als kind woonde Dinie op de grens van Nuland en Rosmalen en daardoor ging ze in haar jonge jaren naar de kerk in Nuland. Toen ze werkte, ging ze om 6.30 uur eerst naar de mis, dan thuis ontbijten en dan naar het werk. Ze woonde met haar gezin in Middelrode en verhuisde later naar Rosmalen, waar ze eerst naar de Laurentiuskerk ging.

 

Wie bent u?

Ik ben Dinie van de Meulenreek, 79 jaar, moeder van twee zonen en een dochter, oma van vijf kleinkinderen.

Naar welke kerk gaat u?

Naar de Lambertuskerk.

Wanneer gaat u naar de kerk?

Op zondag, dinsdag, woensdag en vrijdag en natuurlijk alle extra vieringen.

Heeft u een bijzondere band met iemand of is er een bijzondere gebeurtenis geweest?

Toen Jan Schepers hier voorging, heb ik vijf jaar lang de deuren van de kerk geopend. Dat vond ik zo fijn om te doen. Als ik dan ’s morgens de kerk binnenging en even helemaal alleen was, voelde ik me echt dichter bij God.

Wanneer heeft het geloof u geholpen?

Het geloof heeft me altijd veel steun gegeven. Ik ben ooit een tijd ziek geweest en toen kon ik niet naar alle vieringen toe. Dat vond ik wel heel lastig. Daarnaast heb ik veel steun gehad aan de priesters. Met pastoor van Aaken kon ik goed praten, net als nu met kapelaan Van Meeteren.

Hoe gaat uw omgeving om met het geloof?

Door een verdrietige gebeurtenis in het verleden, is mijn dochter erg teleurgesteld geraakt in het geloof. Ze kon niet meer naar de kerk gaan. Dus nu ga ik al een hele tijd alleen.

Wat is voor u het mooiste van de Rooms Katholieke kerk?

De zondagsmis. Als ik op zondag niet naar de kerk kan, is eigenlijk mijn dag verpest.

Leest u de bijbel?

Nu niet meer, want de lettertjes zijn te klein! Wel heb ik mijn favoriete teksten, zoals Korintiërs 13. Teksten over de liefde, die hoor ik altijd graag.

Facebook

Parochie Maria

6 days 20 hours ago

Geestigheidje...