Geloven kan op meerdere manieren en heeft ook verschillende gezichten. Dat is de manier waarop Anki naar geloof kijkt. Ze ziet in geloven vooral de waarde liefde en van een sterke en hechte gemeenschap. Als dat eenmaal goed zit, komen daar de mooiste dingen uit. In verschillende voorbeelden legt Anki uit waarom zij in haar geloof vooral in liefde, vertrouwen en mensen weerspiegelt ziet.

De hogere macht klopt altijd

Hoewel Anki zich ziet als katholiek, benadrukt zij dat het voor haar niet uitmaakt hoe iemand een hogere macht precies noemt. “Voor de een is dat de Heilige Drie-eenheid, de ander noemt die Allah, het Hogere, noem maar op. Dat verschil in benaming vind ik onbelangrijk. Als we het eens zijn over de aanwezigheid van een hogere macht, zijn we het er ook vaak over eens dat die hogere macht gaat over vertrouwen, samenzijn, troost en liefde. Vooral Liefde: met een hoofdletter. Als dat aanwezig is en je dat aan een hogere macht toeschrijft, brengt dat mensen al stukken dichter bij elkaar. En dan klopt het altijd.”

De liefde van God volgens Anki

Als God voor iedereen die gelooft in een hogere macht vooral en helemaal over liefde gaat, moet die liefde wel ontzettend krachtig zijn.
“Precies,” zegt Ankie. “Die liefde is echt alles. Het is grootste geschenk dat Hij kan geven, maar het vormt ook de basis voor de andere belangrijke dingen in het leven en het geloof. Een mooi en eenvoudig voorbeeld daarvan vind ik de vredeswens tijdens de mis. Als je elkaar de vrede wenst, dan gebeuren er een aantal heel krachtige dingen. Je krijgt de vrede toegewenst: het is een bevestiging dat iemand wil dat het goed met je gaat. Je wordt letterlijk en figuurlijk gezien. En dat zorgt er weer voor dat je je niet alleen voelt. Vandaaruit kan je erop vertrouwen dat je door anderen wordt gedragen. Als je het maar toelaat, kan God je op ogenschijnlijk heel simpele manieren helpen en kan jij op dezelfde simpele manieren God en Zijn Liefde en troost toelaten in je leven. Geloven is liefde: met elkaar, voor elkaar en om elkaar geven.

Samenzijn als grootste kracht van mensen

Mensen op verschillende manieren verbinden en samenzijn, al dan niet in geloof, is voor Ankie een teken van kracht. “Ik heb jaren geleden de eerste carnavalsmis in Nederland georganiseerd waarbij mensen verkleed mochten komen. Dat kreeg landelijke aandacht en de mensen stonden tot ver buiten de kerk om het mee te maken. Er was een saamhorigheid die het geloof in de religieuze zin oversteeg, maar waarin de Liefde van God duidelijk zichtbaar was. Eenzelfde kracht en vertrouwen kan kerkgemeenschappen ook overeind houden in tijden van kerksluitingen. Als dat geloof en kracht de basis vormen, maakt de plaats en manier waarop je gelooft niets meer uit. Ik vind de Anna-West gemeenschap daar een prachtig voorbeeld van. Die komt nog altijd samen en kan nog altijd op elkaar rekenen. We hebben die kerksluiting als verandering gedragen en geaccepteerd. Geloof kan op die manier ook betekenen: de wetenschap hebben dat je de kracht hebt om moeilijke dingen aan te kunnen en je daardoor niet te laten ontmoedigen.

Op 30 november 2025, tijdens de feestelijke viering van het Wonder van Empel in de Landelinuskerk, ontving Gabriella Vissers in de Landelinuskerk het Cruz Felicitas, namens de militaire aartsbisschop Juan Antonio Aznárez Cobo van het bisdom Castrense de Espaňa. Dit kruis staat symbool voor trouw en dat is waarvoor Gabriella dit kruis ook mag ontvangen.

Ze kreeg de onderscheiding vanwege haar inmiddels vijftien jaar lange inzet als contacpersoon tussen de Empelnaren en de Spanjaarden die ieder jaar naar Empel komen op bedevaart om het wonder van Empel te herdenken.

Daar komt ook nog het nodige vertaalwerk bij kijken. Al met al is Gabriella daarmee een onmisbare kracht om de herdenking van het Wonder van Empel ieder jaar weer mogelijk te maken.

Ook het koor 'El coro de Empel' kreeg het Cruz Fidélitas. Koorleider Patricio nam de onderscheiding in ontvangst.

De kerststallenroute is inmiddels een begrip aan het worden in Den Bosch. Bewoners van jong tot oud, ondernemers en instanties krijgen er gezichten als stralende kerstlichtjes van. Dat is allemaal te danken aan Marjon Zijlstra en Anet Dumoulin. Hun inzet en enthousiasme heeft ervoor gezorgd dat het kerstgevoel in enkele jaren een prachtige extra betekenis heeft gekregen in onze stad.

Want daar begon het mee, de overtuiging om het kerstgevoel meer vorm te geven. “Nog los van het religieuze deel van kerstmis,” vertelt Marjon. “Kerstmis staat ook bekend als een feest van vrede en dat is wat wij vooral met de route willen uitstralen. Dat gevoel van samenzijn en een fijne tijd hebben, ongeacht geloof.”

Niet dat gevoel alleen zorgde voor de start van dit project. “We wilden onze kinderen in de kerstvakantie ook van de bank af krijgen. Ons eigenlijke plan was heel simpel; een Google-Mapskaartje met daarop de adressen voor de kerststalletjes en een speurtocht. Maar toen bleek er al een Kerststallenroute in Den Bosch te bestaan, inclusief website en stichting. Zo kwamen we in contact met Jacques van der Miessen en vonden we dat we de website ook wel over moesten nemen.” Hij droeg de kerstallenroute in de vorm die er al was over aan de gemotiveerde dames. En hij is tot vandaag de dag nog betrokken op de achtergrond.

Waar er mensen in beweging moesten komen en er kerstsfeer moest komen, is de kerststallenroute nu vooral tot een project van verbinding uitgegroeid. Ondernemers en instanties werken samen met de Kerststallenroute mee en dragen graag bij waar het kan. Zo worden mensen en stad met elkaar verbonden. Maar belangrijker: ook mensen die vaker wat op de achtergrond staan, worden actief bij de route betrokken. Mensen met een beperking, doven en nu ook mensen die niet kunnen lezen: er worden ieder jaar extra middelen ingezet om zo voor echt iedereen de Kerstallenroute toegankelijk en aantrekkelijk te maken.

“Afgelopen jaar was de absolute kers op de taart een vermelding in de Margriet, we ontdekte bij toeval dat er een groot deel van het artikel over activiteiten met kerst over onze kerststallenrouten en de kerststal van de St Jan was geschreven.” Herinnert een stralende Anet zich.

Dit jaar is het thema van de kerststallenroute ‘lezen en schrijven.’  Er was ook een schrijfwedstrijd, waarvan de beste verhalen in een gedrukte verhalenbundel verschenen. Zo komt 2025 dus vast als een mooi jaar in de boeken te staan voor de Kerststallenroute.

Kijk voor meer informatie en alle routes op https://kerststallendenbosch.nl/

Verhalenbundel: ‘Een Bossche Kerst’ - 50 verhalen vol warmte, verwondering en Bossche kerstmagie

Bijna honderd mensen schreven deze zomer over kerst in Den Bosch — vol licht, hoop en verbeelding. De mooiste vijftig verhalen zijn gebundeld in Een Bossche Kerst: een boek om bij weg te dromen tijdens donkere winterdagen. Van koekjes die tot leven komen tot engelen boven de Sint-Jan — elk verhaal brengt de stad op een nieuwe manier tot leven. Ontdek hoe Bossche schrijvers jong en oud de kerstgedachte hebben verwoord.

Op zondag 30 november werden in de Anna Hinthamkerk bisdompenningen uitgereikt. Hans Helgers, vice-voorzitter van het parochiebestuur sprak de gelukkigen toe en reikte de diocesane Johannes Evangelist Penningen uit. Hier leest u een samenvatting van de toespraak:

Deze mooi kerk, de Anna Hintham, sluit op 7 december 2025. Dan is de laatste eucharistieviering en dat wordt een mooi slotakkoord. In de afgelopen jaren hebben een aantal parochianen zich bijzonder ingezet om de vieringen en activiteiten in deze kerk mogelijk te maken. Hen willen wij vandaag in het zonnetje zetten en speciaal bedanken. Het gaat over Marinus Van den Luijtgaarden, bij ons beter bekend als  broeder Marinus, Will van Schaik en Jo en Leny Breuer.

Marinus Van den Luijtgaarden
In 2000, vandaag 25 jaar geleden, wordt Broeder Marinus koster in de Annakerk Hintham en volgt Els Dammers op als koster onder leiding van Harald Spiertz. Hij is nu al meer dan 40 jaar koster en misdienaar. En voor de Anna is dat nu zelfs al 25 jaar. Ook leidde hij misdienaars en kosters mee op. Al dit werk heeft de Bisschop van ’s-Hertogenbosch, Mgr. De Korte, doen besluiten hem de Bisdompenning toe te kennen.

Leny en Jo Breuer
Twaalf jaar geleden zijn ze hier komen wonen vanuit Kesteren waar ze ook al veel vrijwilligerswerk deden. In onze Annakerk voelden ze zich meteen thuis en melden zich direct aan als vrijwilligers. Jo begon met de interne en externe digitale communicatie en breide zijn werkzaamheden steeds verder uit. Leny zette zich, vaak op de achtergrond, in voor allerlei diensten en in het bijzonder voor het koor. In de coronatijd waren ze dagelijks bezig met ziekenregistratie en contacten organiseren. Ook nu in de laatste fase is hun betrokkenheid bij het organiseren van de slotviering en het goed laten landen van de inventaris groot.

Zonder de positieve  inzet van Wil van Schaik had deze gemeenschap al veel eerder zijn levendigheid verloren. Wil is al 30 jaar betrokken als lector, acoliet en later ook huismeester voor de Anna Hintham. Hij had altijd oog voor organisatorische noden en zijn nooit aflatende inzet liet alles altijd goed verlopen. Het gebouw is in deze goede conditie door zijn aandacht voor onderhoud en inzet dat goed te regelen.

De gemeenschap van de Anna Hintham is klein, maar betekent nog altijd veel voor de mensen die daar kerken. Jo en Leny Breuer zijn contactpersonen van deze kerk van Parochie Maria en zien nog altijd hoe een kerk een belangrijke rol kan spelen in het leven van mensen, ook als er veel veranderingen zijn en komen.

De Anna Hintham is op dit moment een mooie weerspiegeling van wat de Katholieke Kerk in Nederland doormaakt. De kerk vergrijst, waardoor de gemeenschap verkleint door het steeds vaker overlijden van de trouwe parochianen.
Toch komen er ook mensen uit het buitenland, of vinden mensen hun grote liefde die uit een regio of gezin komt waar het geloof een grote rol speelt. En dan blijft er toch aanwas komen.
“Zo hadden wij in 2023 acht meer kinderen gedoopt dan dat er parochianen overleden. Het ging om 16 doopsels en 8 uitvaarten. Er zit in zekere zin ondanks alles dus toch nog groei in de Anna Hintham,” lacht Jo.

In het geval van de Anna Hintham is de groei helaas echter niet genoeg om te voorkomen dat de kerk binnenkort toch zal sluiten. Dat stemt de parochianen en meneer en mevrouw Breuer droevig. “Maar wij, en ook de parochianen weten dat het niet anders kan. Het is nu eenmaal te kostbaar om voor ongeveer twintig tot vijfentwintig mensen een hele kerk open te houden,” zegt Leny. Maar gelukkig kent onze kerk ook nog vele parochianen die via de gezinsbijdrage steunen.
“Iedereen zoekt nu naar een nieuwe plek om te gaan vieren. Soms gaat dat goed, maar meestal blijft dat lastig. De meeste mensen in de gemeenschap zijn slecht ter been en niet iedereen voelt zich in een ander gebouw thuis. We zetten nu wel in op een continuering van de seniorenviering die we ook vanaf januari 2026 eens per maand willen houden.”

Want dat het geloof en gemeenschap door een aankomende sluiting niet minder belangrijk worden, mag duidelijk zijn: er is nog altijd een hardwerkende vrijwilligersgroep actief die iedere vrijdag samenkomt en de parochianen die nog wel naar de kerk komen, doen dat heel trouw. Als iemand op zondag niet in de kerk zit, weet Leny al bijna zeker dat diegene ziek is: “want anders krijgen we de afmelding van tevoren wel. Want de gemeenschap is hecht: iedereen weet wat er in elkaars leven omgaat.”  Is iemand er onverhoopt twee weken niet, dan belt Leny ook altijd even op om te kijken of alles wel in orde is. Zo zorgt iedereen goed voor elkaar.

Als de sluiting van de Anna Hintham straks een feit is, vertrouwen Jo en Leni erop dat alles goed is afgehandeld, ook al moet er nu nog van alles gebeuren. Zij zullen zich zelf in ieder geval niet snel gaan vervelen. Leny is nog actief voor allerlei vrijwilligersinstanties en het echtpaar kijkt uit naar het feest dat ze binnenkort gaan vieren. Ze combineren hun verjaardagsfeesten en vieren dan dat ze dit jaar allebei 80 jaar worden.  Wij hoeven dus niet te vrezen  dat ze snel achter de spreekwoordelijke geraniums verdwijnen.

Jo en Leny, dank voor jullie inzet voor de Anna Hinthamkerk!

We halen allemaal iets uit het geloof, maar allemaal op een eigen manier. De parochianen van Parochie Maria vertellen wat geloof voor hen betekent. Paula vertelt over hoe het geloof in ieder aspect van haar leven bij haar is.  

Het geloof als iets wonderbaarlijks  

Paula ervaarde voor het eerst ten volle hoe krachtig en bijzonder God, gebed en het geloof zijn toen ze op latere leeftijd nog een derde kind kreeg. “Dat was als het spreekwoordelijke geschenk uit de hemel, alleen was dat een moment dat het niet meer spreekwoordelijk voelde,” herinnert Paula zich. “Als zoiets wonderlijks kon gebeuren, dan moest dat wel de hand van God zijn. Sindsdien heb ik Zijn aanwezigheid altijd en heel sterk gevoeld en wijd ik mijn leven aan Hem.  

De weg naar het geloof  

Paula vindt de sacramenten een heel krachtig middel om God en het geloof beter te leren kennen. “Het zijn niet alleen uitgangspunten van het geloof, of belangrijke momenten. Als je deelneemt aan de sacramenten, wordt je uitgenodigd om actief met het geloof bezig te zijn en erover na te denken. Wat is jouw rol in het geloof? Volgens jouzelf, maar ook volgens de leer van het geloof? Het zorgt voor de nodige verdieping.” Paula merkt op dat veel gelovigen niet beseffen welke kracht er verscholen ligt in de sacramenten. Ze zou het fijn vinden als er binnen de kerk meer nadruk komt te liggen op de uitleg van de rol van de sacramenten in het geloof. 

Het geloof als leidraad 

Paula heeft in de loop van de vele jaren zich verdiept in het geloof en zich ook veelvoudig ingezet om het geloof te verspreiden. Zo heeft ze de alphacursus gevolgd en geleid, en vertelt ze openlijk over God en haar geloof in haar leven. “Wat dat me geeft, is iets wat ik iedereen gun, dus vertel ik er ook graag over. Soms uit zich dat in uitgesproken missionair zijn, soms is dat vertellen hoe ik een bijzonder gebeuren vertaal naar de hand van God.”
Dat begrijpt niet iedereen: personen die niet of minder gelovig waren, vertaalden dat naar een poging tot bekeren. “Ik heb dat nooit echt begrepen, want over verschillende politieke standpunten werd vrijuit gepraat,” zegt Paula. “Maar ik voel me geroepen door God om te blijven getuigen, dus ik kan en wil niet anders. Het woord van God en de verkondiging van Zijn liefde is het allerbelangrijkste voor mij.”  

Omdat ze zich zo lang en op verschillende manieren heeft ingezet als vrijwilliger bij de Heilige Landelinuskerk en zeker ook de inzet voor de bedevaart rondom Het Wonder van Empel heeft Paula daar onlangs een pauselijke onderscheiding voor gekregen. “Ik voel me daar gevleid bij, maar voor de erkenning doe ik het absoluut niet. Ik doe het voor de mensen die ik help en voor God en voor Maria.” 

Het geloof als troost  

Paula vindt kracht in de aanwezigheid van God, Jezus en de Heilige geest, die zij in haar dagelijkse leven heel dicht bij haar voelt. Door die liefde voelt ze zich sterk gedragen. Niet alleen voelt ze zich geleid, ze voelt zich ook bevestigd, in de wetenschap dat die liefde onvoorwaardelijk is.  Als voorbeeld geeft ze de biecht. “We zondigen allemaal, en hoewel God ons allemaal vergeeft, is de biecht een manier om los te laten met het besef dat je bent vergeven. Als je aan Hem opbiecht, vergeving vraagt en weer vergeven wordt, dan voel je dat Hij je nooit in de steek zal laten en dat je altijd een plaats hebt in Zijn hart. Het geeft afsluiting, loslaten en rust. Om dat te kunnen ervaren van God, dé grootste macht, is een waar Godsgeschenk.”

Feestelijke viering op zondag 14 september om 10.30 uur in de Lambertuskerk

Op 14 september 2025 is het precies 30 jaar geleden dat de eerste repetitie van koor Musica plaatsvond. We zijn destijds gestart met zo’n 20 leden en gegroeid naar ongeveer 35 dames en heren. We zingen vierstemmige liederen, zowel in het Nederlands als in het Engels. Ons repertoire is veelzijdig met werken van componisten van over de hele wereld. Het is toegankelijke muziek uit onze eigen tijd, herkenbare muziek waar wij ons thuis bij voelen.

Ongeveer eenmaal per maand dragen wij bij aan een viering in de kerk. Zo’n 29 jaar hebben wij vieringen opgeluisterd in de Laurentiuskerk en met het sluiten van deze kerk, zijn we in
november 2024 overgestapt naar de Lambertuskerk. Ook hier hebben we onze plek gevonden. Op verzoek hebben wij ook in andere parochies en kerken gezongen.

Meer dan een koor

Samen zingen verbindt. Maar koor Musica is meer dan een koor, het is een gemeenschap. Wekelijks repeteren wij op donderdagavond met onze toegewijde dirigent/pianist, met ruimte voor een grap en gezelligheid. Eenmaal per maand drinken we samen koffie of thee na afloop. En door het jaar heen zijn er enkele activiteiten of een feestelijke avond. Het hoort er allemaal bij. Ook in lief en leed zien wij naar elkaar om. Naast het samen zingen is het ook samen vieren, samen beleven, samen plezier maken en omzien naar elkaar.

Eigentijdse vieringen

Vanaf het begin is er iets bijzonders aan Musica: onze eigentijdse thematische vieringen. Al dertig jaar stellen wij in overleg met de voorganger vieringen samen waarin teksten en muziek
elkaar versterken en volledig in harmonie zijn.

Welkom

Dat alles maakt Musica tot een bijzonder koor. Wilt u dit zelf ervaren? U bent van harte welkom! Op zondag 14 september om 10.30 uur zingen wij in de Lambertuskerk in Rosmalen. Kom luisteren, zing met ons mee en vier dit bijzondere moment samen met Musica.

Foto: augustus 2025 met Richard Meulendijk in de Lambertuskerk

Foto: Musica in de Laurentiuskerk met dirigent Nico Schoenmaker.

Tijdens dit Jaar van Hoop, zijn er in Rome ontzettend veel activiteiten gepland, waaronder Jubileums van verschillende ‘groepen’ (priesters, seminaristen, hulpverleners, gehandicapten, overheden, sporters). Een jubileum voor jongeren kon natuurlijk niet ontbreken! Het eerste weekend van augustus werden alle katholieke jongeren uitgenodigd voor het Jubilee of Youth.

En zo ging ik, met dertig andere jongeren, eind juli vanuit Den Bosch mee naar Rome. De reis werd georganiseerd door Augustijnen, Dominicanen, de Focolare, Fransiscanen en de Laudato Si Alliantie. Via La Salette, San Gimignano en Assisi, zijn we met de bus naar Rome gereden. We hebben de vier pauselijke basilieken bezocht om door de heilige deuren te gaan, veel andere kerken bezocht en ik kan niet ontkennen dat er heel wat ijsjes zijn gegeten 😉. Hoewel het met één miljoen jongeren in de stad flink druk was, was wachten in rijen totaal niet vervelend. Overal werd gezongen, gedanst en muziek gemaakt door de jongeren. Het bezoek aan Rome werd afgesloten met een avondwake op een groot veld, slapen in de openlucht en op zondagochtend een Heilige Mis met de nieuwe paus! De nacht op het veld met op zondag een mis, is iets wat bij de Wereld Jongerendagen ook altijd word gedaan en was denk ik het mooiste en bijzonderste deel van de reis. Via Bologna, Loppiano (een Focolare-stadje) en Krimml zijn we weer teruggereden naar Nederland.

Bijna alle plaatsen waar we stopten, hadden iets te maken met een van de vier groepen religieuzen die de reis hadden georganiseerd. De meegereisde broeders ontpopten zich tot ware gidsen en openden letterlijk deuren waardoor bezoeken aan bijzondere locaties (kapellen en kloosters) mogelijk waren. Het was een drukke, maar gezellige, mooie en inspirerende reis waarbij ik een lijstje heb kunnen maken met plaatsen die ik nogmaals zou willen bezoeken 😉.

Maudy (jongere uit Rosmalen)

Zondag 29 juli was er een prachtige openluchtviering op Landgoed Coudewater. Dat is al zo'n 20 jaar een mooie traditie, waar veel mensen op af komen. De plek tussen de bomen was niet alleen koel, maar gaf ook een geborgen gevoel. Een uitstekende keuze! Gilde Sint Catherina en Sint Joris was ook weer present. Het projectkoor zong prachtig. Waarnemend pastoor Theo Lamers verzorgde een mooie preek over Petrus en Paulus. Pastoraal werker Johanneke Bosman vertelde aan de kinderen over de reizen van Paulus, Petrus en Birgitta. Net voor het einde van de viering brachten we met het gilde een groet aan Birgitta. We legden bloemen bij haar beeld, vlakbij het oude Birgittinessen en Birgittijnenklooster dat eeuwen geleden hier werd gesticht. Er werd na afloop nog een hele tijd nagebuurt en de kinderen konden heerlijk spelen. Met een tevreden gevoel ging iedereen weer de warmte in naar huis.