Op dinsdag 1 september 2026 stopt mijn benoeming in de parochie Maria en daarmee mijn werkzame leven. Twee weken later verhuis ik naar Roermond om te rusten, te genieten van mijn emeritaat, zoals dat heet, en wellicht nog leuke en zinvolle dingen te doen, want stilzitten kan ik niet. Maar zonder verplichtingen, in mijn eigen tempo. Het zal wennen zijn.
Nu nog één keer een column rond een woord dat vooral door mij heen resoneert:
Dank!
Dank dat ik nu vijf jaar geleden die ene app gestuurd heb naar het bisdom, met de vraag of de parochie Maria iets voor mij zou zijn en dat ik een positief antwoord kreeg.
Dank dat ik de uitdaging mocht en kon aangaan met een pastoraal plan dat er fris uitzag en een gewaagde, maar meer dan goede basis bood voor de toekomst van katholiek geloofsleven in Rosmalen, ’s-Hertogenbosch en Empel: “Maria gaat de stad in - Maria bidt met ons, Maria gaat kleiner wonen, Maria gaat naar school, Maria gaat naar buiten, Maria doet haar huishouden.”
Dank aan wie daarin geloofde en mee bouwde aan een missionaire, synodale en inclusieve geloofsgemeenschap, waar mensen – zonder uitzondering - zich welkom kunnen voelen, waar de Blijde Boodschap enthousiast en vol vreugde wordt voorgeleefd en uitgestraald, waar de rijkdom van ons geloof gevierd wordt in een goed verzorgde eucharistie en daar rondom heen op verschillende manieren om mensen, gelovig en zoekend, te raken en aan te spreken, waar het Evangelie geleefd wordt in gebed en in daden.
Dank aan wie het offer van een te sluiten kerk gevraagd werd en die ondanks hun verdriet en onzekerheid daarin meegingen en geloofden in toekomst, omdat een kerk veel meer is dan een gebouw, maar gebouwd is op mensen die elkaar steunen en bij de hand nemen naar het voorbeeld van Christus.
Dank aan jonge mensen die een plek in onze oude parochie vroegen en gingen meedoen, al was dat niet altijd gemakkelijk. Jullie hebben mijn geloof verrijkt en ook mijn vertrouwen dat kerk altijd verder gaat, hoe dan ook.
Dank aan de leden van andere christelijke kerken, andere religies en levensbeschouwingen. Jullie hebben mijn blik verruimd. God is zoveel meer dan wij ons kunnen voorstellen. Dat kunnen we samen vieren. En dat mogen we samen uiten in de zorg voor elkaar, in het bijzonder voor wie het meest kwetsbaar zijn.
Dank, dat ik met anderen naast het sluiten van kerken ook een kerk mocht openen en dat er mensen gingen meedoen, dat enthousiasme groeide, een gemeenschap begon te leven, je het vuur van de heilige Geest voelde gloeien, mensen opbloeiden, lief en leed echt gedeeld werd. Wat ben ik daar dankbaar voor. En trots ook. Ik had het voor geen goud willen missen.
Dank aan al die mensen die zich met hart en ziel inzetten voor onze parochie, die zichzelf niet voorop zetten, maar met Christus in de kracht van de heilige Geest het avontuur van geloven nu enthousiast en creatief aangaan.
Dank aan één persoon in het bijzonder. We hebben elkaar vier jaar geleden gevonden. Al bij de sollicitatie klikte het. Johanneke, voor jouw deskundigheid, jouw diepe geloof, jouw ervaring om mensen te begeleiden en te bemoedigen heb ik veel respect en ben ik enorm dankbaar. En ik niet alleen. “Wat kan ik voor je doen,” is een vraag die jij steeds weer stelde aan iedereen die het even moeilijk had. Dankjewel dat je mij geleerd hebt om die vraag ook te stellen.
Dank aan iedereen die meeleefde toen ik ziek werd. Dank aan wie bleef meeleven, mij liet voelen dat ik niet de ziekte ben en niet afgedankt, maar dat ik ook heel veel nog wel kon, als was het maar: er zijn. Gewoon er zijn. Wat heb ik ervaren hoe belangrijk dat is: er zijn. Misschien is dit juist wel de belangrijkste taak voor een pastor.
Dankjewel dat ik hier mocht zijn.
pastoor Paul Janssen
