Josephine blikt terug op haar doop, afgelopen Pasen. Eerder zei ze al dat het geloof voor altijd met haar mee zou lopen. Het valt op dat Josephine meer kracht haalt uit het geloof dan vóór haar doop, maar dat ze toch denkt dat haar algemene geloofsbeleving niet veel zal veranderen.

Samenspel van gedeelde vreugde
Als Josephine nog een keer gedoopt zou kunnen worden, zou ze het zo weer doen. “Het was een prachtig moment. Iedereen was er voor mij en was blij om zo’n belangrijk moment met mij te delen. Alles klopte: de mooie symboliek, de samenhang, het was onbeschrijflijk, een echt samenzijn. Ik werd erdoor overweldigd. De pastoor moest mij bij het ontvangen van de Eerste Heilige Communie er zelfs aan herinneren dat ik ‘amen’ moest zeggen na de ontvangst van de hostie. Ik was zo bezig met het moment dat ik dat gewoon vergat,” lacht Josephine. “Maar de pastoor wist ook dat het erg belangrijk voor me was. Hij zei zelfs zachtjes ‘eindelijk hè?’, vlak voor ik werd gedoopt. Inderdaad, eindelijk. Na al die voorbereidingen met de andere dopelingen, en elkaar daarin zo in deze reis te hebben ondersteund, was het inderdaad een gevoel van ‘eindelijk’. Nu hoor ik ook bij deze familie. Dat was al zo, want ik kwam vanuit mijn werk als kunstschilder in contact met de gemeenschap van de Sint-Cathrien. Doordat ik zo hartelijk werd ontvangen ben ik serieus na gaan denken over de stap zetten naar mijn officiële toetreding tot het katholicisme. Maar nu ik officieel katholiek ben geeft dat toch een extra speciaal gevoel.”

Nieuwe ruimte voor het geloof
Josephine heeft haar levensstijl op verschillende manieren een beetje aangepast om haar geloof meer ruimte te geven. Zo heeft ze een kruis in haar atelier geplaatst, zoals op de foto te zien is. Maar ze streeft er ook actief naar om een goede gelovige te zijn. Voor haar houdt dat in dat ze er is voor anderen en de Bijbel blijft bestuderen, zoals ze al deed. Ook vindt ze nu nog meer rust in de mis, omdat de symbolische rituelen voor haar echter voelen nu ze die volledig begrijpt en daar ook aan deel mag nemen, zoals het halen van de hostie. “Daar haal ik spirituele meerwaarde uit en die geloofsreis zal zich altijd blijven ontwikkelen,” zegt ze.

Geen spaarzegeltjessysteem
Josephine koestert haar geloof dus en neemt het ook mee in haar dagelijkse leven. Voelt ze daardoor ook de behoefte of zelfs noodzaak om anderen over haar geloof te vertellen, zodat zij hetzelfde mee kunnen maken? Nee, helemaal niet zelfs.
“Ik zie dat sommige mensen het geloof en het verspreide daarvan als een soort spaarzegelsysteem behandelen. Als vijf mensen op straat te eten geef, en drie mensen bekeer, dan ben ik al halverwege de ‘spaarkaart’ die ik straks in de hemel kan inruilen voor een luxe als een Jacuzzi. Ik erger me kapot aan die insteek. Dan handel je niet meer uit naam van je geloof, maar vanuit het belang van je ego. Dat wekt alleen maar weerstand op bij degene die je probeert te bekeren. En je doet datgene waar het echt in het geloof om draait, vreselijk mee tekort. Ik geloof dat God zo Zijn manieren heeft om Zich aan mensen te openbaren. Zo’n manier van zieltjes winnen past daar wat mij betreft niet bij. Hij zal Zich aan jou tonen op jouw tempo, op een manier die bij jou past en waar Zijn liefde als vanzelfsprekend uit blijkt.”

Steun van mens en gemeenschap
Voor Josephine was en is die vanzelfsprekendheid van Gods liefde vooral zichtbaar geworden door de gemeenschapszin die zij vindt in de  gemeenschap van de Sint Cathrien. “Ik ben als kind vaak nagekeken als de vreemde eend in de bijt. Dan voelde het alsof de mensen tegen me waren. Hier zijn de mensen mét je. Mijn dankbaarheid voor deze parochie is dan ook erg groot. We delen nationaliteiten en verschillende ideeën en komen samen in het geloof. Dat werkt diep verbindend. Voor een aantal mensen ben ik extra dankbaar. Frank had altijd antwoord op mijn vragen en een complete boekenlijst paraat als ik me verder in het geloof wilde verdiepen. Pastoor Paul heeft me uitstekend geholpen met mijn voorbereiding op de doop. Irene heb ik steeds beter leren kennen en zij wilde voor mij acoliet zijn tijdens mijn doop, omdat ze wist hoeveel dat voor mij betekende. Als je zulke mensen om je heen hebt, is het niet moeilijk om te geloven dat God van je houdt.”