Afgelopen 12 en 13 maart namen 13 Mariaparochianen uit drie kerken deel aan de vijfde jubileumeditie van de conferentie “Missionaire Parochie” in Veenendaal. Een missionaire parochie is een gastvrije gemeenschap die uit toegewijde leerlingen bestaat. Zij zetten zich in om anderen tot leerling te maken, ieder met zijn of haar eigen talenten.  Dat doen ze door te vertrouwn op de Heilige Geest en de ondersteuning van en vertouwen op gebed, Dit levert veel op. Veebelovende maar ook bediscussieerde ideeën, methodes en keuzes om het parochieleven te verrijken en vernieuwen. Wat kunnen ze betekenen voor de Mariaparochie, en wat inspireert onze parochianen om deel te nemen?

Missionaire parochie: wat is dat ook alweer?
'Missionaire parochie' spreekt redelijk voor zichzelf: wat er gebeurt als parochies de missie van evangelisatie prioriteren. De Canadese grondlegger,  zag de relevantie van hun parochie voor hun naasten in hun geseculariseerde samenlevingen afnemen. Hij ging daarom terug naar de opdracht van Christus: maak allen tot mijn leerlingen. Zijn wij bereid om Zijn vreugde te delen met wie alleen van hem hebben gehoord, en Hem nog niet ontmoet? Dat vraagt goede leiderschapsmethodes, nadruk op gastvrijheid en uitnodiging, en andere prioriteiten in begroting, cultuur, en pastorale bediening. De beloftes: bekering bij nieuwe en bestaande parochianen, vreugde en energie, en een betere werkbalans voor priesters en pastorale teams.

Al enkele jaren vinden deze conferenties plaats voor en met katholieken uit Nederland en uit ons omringende landen (met uitnodiging van onze protestantse broeders en zusters), en die deze waarden en nieuwe methodes aandurven. Dit jaar met het thema: “Vaar nu naar het Diepe”, met Lucas 5 en de wonderbaarlijke visvangst als rode draad.

Missionaire parochianen: wat doen zij hier?
Onze parochianen vinden we bij de logistiek, muziek, achter de informatietafels en onder de deelnemers: ‘‘s-Hertogenbosch en Rosmalen zijn goed vertegenwoordigd.

Enkele jongeren delen hun gedachten:

Peter: “Het valt me op dat de praktijk om realistische en respectvolle afwegingen vraagt. Dit zijn geen makkelijke verkooppraatjes of veroordelingen van eerdere aanpak. Ik kan als katholiek in ’s-Hertogenbosch thuiskomen in een levendige gemeenschap, maar gezelligheid met oude bekenden bij de koffie kan ook onbekenden per ongeluk buitensluiten. Een Alphacursus voor nieuwkomers is voor mij minder verrijkend dan een diepere catechese, maar helpt anderen wel met hun geloofsreis.’’

Edith: “Zoveel kerken in Nederland hebben afgelopen jaren mensen aan de deur gehad met vragen en verlangens. Dat is heel mooi, maar wie lopen we nog mis? De hoofdspreker zei heel treffend: We zijn geroepen vissers van mensen te zijn. Er springt nu af en toe een vis in de boot om het geloof te vinden. Zijn we daar als vissers tevreden mee? ”

Willemijn: “We konden als jongeren elkaar ontmoeten bij de Young People’s Meet up. Eerst aten we en deelden we verhalen met elkaar. Het was interessant om jonge mensen uit heel Nederland te ontmoeten. Bovendien gaf Alpha een interactieve teaching. Ons werd gevraagd om met elkaar te bidden en om te kijken hoe wij de mensen die nog niet geloven in onze omgeving met God konden laten kennismaken.

Er volgde na de Young‘s People Meet up aanbidding. Het was stil, behalve wat muziek op de achtergrond met mooie teksten die je dichter bij de Heer brengen. Ondanks dat er een heleboel priesters waren, stond er een hele rij bij het biechten. Dat ontroerde mij: blijkbaar wilden veel mensen hun hart weer delen met God.”